Theatervoorstellingen 2010 - 2011

Van Roozendaal speelt zijn nieuwe werk in de voorstelling De Gemene Deler. Van achter zijn piano deelt Van Roozendaal in dit programma zijn poëtische, cynische, liefdevolle en vileine liederen schaamteloos met zijn publiek, brutaal op zoek naar de eenvoudige, allesomvattende vraag: wat bindt ons en wat drijft ons uit elkaar?

Een wijs man zei ooit: ‘Als het niet past, moet je iets harder duwen, dan past het vaak toch!’ Een ander wijs man zei ooit: ‘Elk jaar verdient een oudejaarsvoorstelling, en ik ga die voorstelling maken!’ U begrijpt, laatstgenoemde wijze man was Dolf Jansen, algemeen erkend als recordhouder Oudejaarsvoorstellingen van Nederland voor altijd. Heeft ‘ie toch iets bereikt in zijn leven…

Met zijn debuutprogramma Droog bereikte Philippe in Vlaanderen wat maar weinigen gegeven is: direct uitverkochte zalen. Philippe is één van de drukst bezette mediafiguren bij onze zuiderburen. Deze Vlaamse vakkenvuller beleeft een bliksemcarrière! Zijn immense succes bleef in Nederland niet onopgemerkt en hij werd uitgenodigd om te spelen op het prestigieuze Amsterdam Comedy Festival.

Vanwege de grote belangstelling in het afgelopen seizoen voor Harry Sacksioni’s ode aan George Harrison, The Beatles en zijn overige favoriete nummers uit de jaren ’60, ’70 en ’80, besloot hij dit programma een volledig seizoen te continueren. In het soloprogramma While my guitar gently weeps… speelt Sacksioni een reeks schitterende bewerkingen van legendarische Harrison en Lennon/McCartney composities.

‘Ik was al jaren geïnteresseerd in het geluid van de accordeon, maar had daar nog nooit de juiste muzikant bij gevonden. Totdat ik op het werk van Tuur Florizoone gewezen werd.’ Nadat Eric Vloeimans opnames van de Vlaming had gehoord wist hij genoeg: die muzikant moest en zou hij ontmoeten! Hij zocht hem op met de vraag die kinderen ook vaak aan elkaar stellen: ‘Wil je met me spelen?’ Dat wilde Florizoone wel, graag zelfs.

Precies tien jaar geleden ging Cloaca in première. Het was het begin van een triomftocht: het stuk bleek enorm succesvol en werd opgevolgd door een film en vele buitenlandse versies. Niet verwonderlijk, want alles wat Maria Goos schrijft oogst lof, zoals ook Pleidooi, Oud Geld, Doek! en De geschiedenis van de familie Avenier. Nu, tien jaar later, verdient Cloaca een hedendaagse enscenering in een vernieuwde bewerking van Maria Goos. Een cast met veelbelovende acteurs van nu gaat de uitdaging aan.

Zijn onschuldige studentenlook is bedrieglijk, want deze man kan keihard uithalen om seconden later alweer te vertederen. Zulke types komen met alles weg. Wij noemen dat ook wel eens onuitstaanbaar.
Wat niet wordt gezien op internet, televisie, foto of telefoon, bestaat tegenwoordig niet. Er valt ontzettend veel te zien, terwijl juist dat wat je niet ziet tot de verbeelding spreekt. In zijn tweede voorstelling zoekt Stefan naar het plaatje dat niet wordt gezien. Of dat lukt? Dat zult u zelf moeten komen zien, anders gelooft u het toch niet.

Ja hoor, het is weer zover. De lachengelen uit de humorhemel dalen ook dit seizoen weer neer op de Nederlandse toneelplanken. Veel willen de heren nog niet kwijt over Dat wordt Oorlog, maar zeker is dat het waarschijnlijk een onmetelijk hilarische lachparade wordt die daarnaast ook nog ontroert. Dat laatste bij vlagen natuurlijk, want als iets te lang ontroerend is, ervaar je het eigenlijk niet meer als zodanig.

Wat een kind natuurlijk niet mag en vaders en moeders nooit doen, deed Rudolphe Salis wel. In 1881 ging hij in een Parijs’ café op een tafel staan, mopperde grappig op zijn publiek en liet het lachen en genieten. Hij zong een lied, gaf een aai en deed raar. Zo is het cabaret begonnen. Wat Rudolphe Salis toen deed, doet Pieter Tiddens nu. Hij is brutaal en stapt bij jou op tafel. En hij nodigt iedereen uit om ook op tafel te komen staan. Nou ja, niet echt. Nou ja, wel echt. Hij wil dat het hele land op tafel gaat staan. Met humor, flauwe grappen, ernst, zelfspot, een mooi lied, een ontroerend gedicht en heel veel keet. Dus laat de afwas staan en schuif gezellig aan bij Familiepretcabaret 7+.

Micha Wertheim grossiert in slimme grappen en aarzelt niet zijn publiek met dubbele bodems in verwarring te brengen. Wie een moraal wil mag daar zelf naar op zoek gaan, want als Wertheim ergens een hekel aan heeft dan zijn het voorgekookte meningen.

Zijn solodebuut overdonderde de theaterwereld en werd door pers en publiek unaniem juichend ontvangen. In Daar Werd Wat Groots Verricht vertelde Diederik van Vleuten over de geschiedenis van zijn familie tegen de achtergrond van de ondergang van Nederlands-Indië. Een unieke theatervorm die niet in een genre te vangen was. Wat was het? Een monoloog, een conference, een gespeelde documentaire? Het deed er niet toe. Van Vleuten schreef met zijn debuut theatergeschiedenis. En hij verdiende er een mooie nominatie mee voor de Poelifinario, de prijs voor de beste cabaretvoorstelling van het jaar.

Marjolein Meijers zit 25 jaar in het theatervak: als Annie van de Berini’s, met Jan Rot als An & Jan, solo met muzikanten in het programma ‘Solex’. Al die tijd werd haar muziek steevast onthaald op lovende kritieken. Hoog tijd voor een overzicht. In ‘Van Berini tot Solex’ leidt Marjolein het publiek door haar muzikale leven, samen met de virtuoze muzikanten Walter en Onno Kuipers.

Er zijn weinig toneelstukken waar de klonten in een kopje Cup-a-Soup gebruikt worden als metafoor voor een troebele moeder-dochter verhouding.

Carolien Borgers werkt in haar derde avondvullende voorstelling toe naar een happy end. Met een dijk van een stem, een berg energie en een stortvloed van verhalen en liedjes gaat ze het onvermijdelijke einde te lijf: het einde van de dag, van de liefde, van een ruzie, van de rij en van het moment. Samen met multi-instrumentalist Chris Grem pakt ze in dit nieuwe programma muzikaal uit. Je zou willen dat er geen eind aan komt. Happy End is het einde!

Dit concert van Carel Kraayenhof en de Argentijnse pianist Juan Pablo Dobal brengt u verbazingwekkende, polyritmische Argentijnse folklore, doorweven met eigen composities. In Puro (in het Nederlands ‘puur’, zuiver’ of ‘louter’) klinkt het duo soms als een ruig orkest en schakelt moeiteloos over naar verfijnde tango's en milonga's.

Hij is de laatste vuurtorenwachter en het is tijd om de koffers te pakken. Het valt niet mee om je leven te slijten op een vuurtorentje van niks, het kleinste op het eiland, een baken te zijn in het donker, in storm en regen. Je blik op de wereld is beperkt tot daar waar het licht valt. Als enige gezelschap een vleugellamme zeemeeuw genaamd Seamus. En voor nieuws afhankelijk van het maandelijkse bezoek van een onbetrouwbare parlevinker. In dit nieuwe theaterconcert kijkt Fling mee terwijl de vuurtorenwachter zijn koffer vult met herinneringen en absurditeiten.